Waarom passief beleggen niet aanslaat

Natuurlijk slaat passief beleggen wel aan. Vooral in de VS. Hier staat de markt voor ETF's - voor wat de particuliere belegger - nog in de kinderschoenen.

ETF's winnen steeds verder terrein op actief beheerde fondsen. In elk geval als het gaat om aandacht. De ETF-industrie profileert zich bij vlagen als een kind dat leidt onder een schreeuwend tekort aan aandacht. Dat is niet zo gek, want de ETF-industrie staat in Europa ook nog in d ekinderschoenen. Dan moet je geen volwassen gedrag verwachten. Particuliere beleggers zijn op ons continent goed voor slechts 10% van de markt, tegen 90% voor institutionele beleggers. In de VS is die verhouding 50-50. Vroeg of laat gaan we hier ook naar dat cijfer, maar tot die tijd moeten we rekening houden met voorvechters van passief beleggen die zich verongelijkt afzetten tegen fondsbeleggen.

Daarbij wordt polarisatie niet geschuwd. Fondsen worden over één kam geschoren en als notoire underperformers weggezet. Grappig om dat te horen uit de mand van passieve beleggers die met hun indextrackers by nature altijd 100% zeker achterblijven bij de index. Maar dat geheel ter zijde. Dat passief beleggen onder retailklanten nog niet echt aanslaat lijkt gek. Lagere kosten moeten toch aanspreken, zou je verwachten. Maar de crux zit 'm ergens anders.

Passieve beleggers zijn slechte vertellers. Zij kunnen niet op een krukje voor het haardvuur vertellen over die ene risicovolle stockpick die net goed afliep. Of over hun beleids van bedrijfsbezoeken in de binnenlanden van Montenegro. Ook niet over de voordelen die hun actief aandeelhouderschap opleveren, hun 1-op-1 met de CEO's van bedrijven uit hun portefeuille. Het zijn niet alleen slechte vertellers, ze hebben ook geen verhaal om te vertellen.

Ik moet de eerste indexhugger nog tegenkomen die een bevlogen verhaal kan vertellen over welke sector, industrie of regio dan ook. Het enige wat ze doen is zich afzetten tegen die slecht presterende grote fondsbroer. Waarbij alle succesverhalen uit die industrie als toeval worden weggezet. En - tweede belangrijke punt - passieve belegegrs hebben niet alleen geen verhaal, zij hebben ook geen gezicht. Geen wijze, vertrouwenswekkende rimpels. Geen goeroestatus. Geen charisma. Geen persoonlijke visie. En al helemaal geen Fingerspitzengefühl, geen antennes of zevende zintuig die het gevaar van verre voelen aankomen. 

Geen gezicht, geen verhaal. Dat spreekt bijna niemand aan.